ناصر عظیمی، پژوهشگر میراثفرهنگی و نویسنده مجموعه چهارجلدی «تاریخ گیلان»، در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا با بررسی میان «تکریم مفاخر»، «انتقال زیستتجربه به نسل آینده» و «مسئولیت استراتژیک نهادهای فرهنگی» اظهار کرد: پاسداشت و تشویق کنشگران، محققان و تولیدکنندگان مقولههای فکری و فرهنگی، اقدامی شایسته، بسیار معزز و مغتنم است، با این حال، نباید سیاستگذاری فرهنگی کشور در سطح تقدیرهای مقطعی متوقف بماند.
وی با تبیین اولویتهای راهبردی در حوزه پژوهش و نظریهپردازی میراثی افزود: مسئله حیاتیتر و پیشنیاز واقعی تکریم، گشایش و فراختر کردن فضای زیست و فعالیت فکری اندیشهورزان است، اتمسفری پویا و امن که در سایه آن، صاحبنظران بتوانند به خلق ایده، نقد علمی و توسعه اندیشه اصیل فرهنگی بپردازند.
پیوند وثیق میاننسلی بر بستر فضای باز فرهنگی
مولف تاریخ گیلان در تشریح مکانیسم انتقال تجربه و الگوبرداری نسل جوان از پیشکسوتان تصریح کرد: شکاف نسلی در حوزه پژوهشهای فرهنگی تنها زمانی ترمیم میشود که پل ارتباطی مستحکمی میان پیشکسوتان و جوانان شکل گیرد. نسلهای جدید تنها در پرتو یک فضای فرهنگی شفاف و بالنده است که میتوانند ارتباطی وثیق، ارگانیک و معرفتشناسانه با فرهیختگان و تولیدکنندگان اندیشه برقرار سازند.
آفرینش افقهای تازه بر شانههای مفاخر
عظیمی در بخش پایانی تحلیل خود، رسالت تاریخی نسل نوپای میراثفرهنگی را تداوم بالندگی علمی دانست و خاطرنشان کرد: هنگامی که بستر زایش فکر مهیا باشد، جوانان پژوهشگر قادر خواهند بود با تکیه بر انباشت دانشی و «سوار بر شانههای مفاخر و استادان پیشین»، دوردستها را با وضوح بیشتری ببینند و افقهای تازهتر، جسورانهتر و خلاقانهتری را در گستره فرهنگ، تاریخ و تمدن این مرزوبوم بیافرینند.
انتهای پیام/
نظر شما